Rajd Ziemi Strzeleckiej 2025

Na trasę rajdu wyruszamy tradycyjnie już spod Biedronki i choć Rajd Ziemi Strzeleckiej zaczyna się w Strzelcach Op., my jedziemy na Osiek, gdzie dołączymy do grupy. Dziś to nie my jesteśmy gospodarzem rajdu, występujemy w roli go­ści, a czeka nas sporo kilome­trów. Gdybyśmy chcieli prze­jechać cały rajd, od Strzelec do mety także w Strzelcach Op., to musielibyśmy przejechać ponad 100 km i na dodatek jeszcze wyjechać wcześnie rano, by zdążyć na rozpoczęcie pod strzeleckim ratuszem. Je­dziemy więc trochę na skróty, zaczynamy w Zawadzkiem i podążamy na Osiek. Trasa tro­chę krótsza, ale i tak przed nami ponad 70 kilometrów. Dzień wita nas zachmurzonym niebem, powietrze jest parne, ale mamy nadzieję, że po drodze nie zmokniemy.
Przejeżdżamy jak zwykle przez strzelecką szosę i pędzimy prosto w las, na Nowe Łąki. Wnet mijamy rozdroże na Łaziska, najpierw lewo, potem w prawo i tym razem prosto już na Osiek – dro­ga prościutka, gładka i ciągle lekko z górki. Mijamy kolejne kwartały lasu, wyjeżdżamy obok cał­kiem świeżego młodnika, a tutaj niespodzianka – po prawej stronie pasie się dzik z młodymi. Chyba ich pięć było, może sześć. My w peł­nym pędzie, dziki zaskoczone jesz­cze bardziej niż my, i nagle patrzy­my, a gromadka warchlaków zabiera się do sprintu za swoją matką. My skonsternowani nawet nie zdążyli­śmy zareagować, patrzymy tylko, czy dziki pędzą na nas, czy od nas. Pędzą od nas. Całe szczęście, wy­straszyły się nas bardziej, niż my ich i pędzą ile sił w kierunku wysokiego lasu.

Kątem oka obserwujemy, czy czasem nie skręcają i czy ich matka jednak nie postanowiła zamiast uciekać, przegonić nas, ale nie, pę­dzie przed siebie, młode za nią i wszyscy rozstajemy się bez żadnych strat. Ani my, ani one. A maciora duża była. Dopiero teraz do­ciera do nas, że przed dzikami, zwłaszcza z młodymi, należy uważać i w razie co schodzić im z dro­gi i sumie tak też zrobiliśmy, choć trochę nieświadomie.
Dobra, spotkanie z dzikami mamy już za sobą. To by było chyba na tyle, jeśli chodzi o przyrod­nicze aspekty dzisiejszego rajdu. Rajd pod znakiem dzika. Jedziemy dalej, wnet między drzewami pojawia się prześwit, z niego wyłaniają się łąki i zabudowania. Jesteśmy w Osieku. Dużo przed cza­sem, mamy prawie godzinę czasu. Powoli dojeżdżamy do centrum, oglądamy domostwa, jest sobo­ta rano, czas sprzątania i zamia­tania. Przejeżdżamy pod Zielo­ną Oberżą, czuć jakimiś rolada­mi, ale tym razem mijamy ją z boku i zatrzymujemy się na po­bliskim skrzyżowaniu z ławecz­ką między drzewami. Tutaj cze­kamy na grupę ze Strzelec Opolskich. Są już w Rozmierce, wkrótce tu będą. I rzeczywiście, po kilkunastu minutach poja­wiają się pierwsi rowerzyści.

Nie ma ich dużo, pięciu, sze­ściu, pytamy, tylko tylu was jest? Nie, to dopiero początek, reszta zaraz nadjedzie i faktycz­nie, po chwili zza zakrętu wyła­nia się cała grupa i jest… ogromna. Wtapiamy się w nią i pędzimy teraz już z nimi na Ka­dłub. W Kadłubie skręcamy w prawo i zatrzymujemy się na chwilę na wylocie. Tuż obok pasie się stado krów z młodymi, a te sprawiają wrażenie tak zaskoczonych naszą obecnością, że nawet prze­stały rzuć bacznie się nam przyglądając. Patrzcie, ile ludzi, patrzcie dobrze, bo nie wiadomo, kiedy znów tylu zobaczycie. My się też im przyglądamy. Robimy kilka zdjęć i ruszamy dalej. Teraz już na Spórok.
Jedziemy wzdłuż torów, nieczynnej linii kolejowej ze Strzelec Op. do Fo­sowskiego. Linia zarośnięta krzewami i drzewami, co kilkadziesiąt metrów straszą puste słupy trakcyjne, kilka­krotnie przejeżdżamy przez tory, nie ma szans, żeby tu trafić na jakiś po­ciąg, nawet największy nie dałby rady przyrodzie, która zdążyła się zagościć na nieczynnej linii, najpierw trzeba by ją wykarczować. Tuż przed Spórokiem opuszczamy tory i wjeżdżamy w las, skąd po paru zakrętach wyjeżdżamy obok stacji PKP w Spóroku, kolejnym świadku upadku kolejnictwa w Polsce. Mijamy ten tętniący niegdyś życiem posterunek i wyjeżdżamy na Ptasim Stawku.
Tutaj chwila postoju. Organizatorzy przygotowali poczęstunek. Na stoły wjeżdża kawa, herbata i pyszny kołocz. Na Ptasim Stawku miast ptaków – koncert żab. Koncertują na całego. Nie widać ani jednej, bo w stawie mało wody, na dodatek zarośnięty sitowiem, ale słychać je doskonale. Odpoczy­wamy przez chwilę, zbieramy siły do dalszej jazdy i wnet ruszamy.
Wyjeżdżamy na Spóroku, skręcamy w prawo do Sta­niszcz i leśnym asfaltem je­dziemy na kolejny przysta­nek, tym razem na drezyny. Po drodze z nieba zaczyna sączyć się mżawka, która stopniowo się nasila. Słońca na niebie nie ma już wcale. Przy drezynach wdziewamy przeciwdeszczowe odzienie, co kto tam ma i jedziemy na Amazonkę. Tutaj zatrzymu­jemy się na dłużej, a z nieba zaczyna lać prawdziwy deszcz. Całe szczęście, że możemy się schować pod licznie ustawionymi tutaj pa­rasolami. Przeglądamy pro­gnozę pogody, ma padać do drugiej, potem znów sucho. Na razie nic nie wskazuje, by deszcz miał przestać padać, ale czekamy w minorowych nastrojach, przez myśl przechodzi nawet, że może w takich warunkach odpuścimy i nie pojedziemy do tych Strzelec, tylko wrócimy do Za­wadzkiego? Grupa strzelecka nie ma takiego dylematu, bo do Strzelec już wrócić musi, oni jadą już z powrotem, my, choć jedziemy już kilka godzin, ciągle jesteśmy praktycznie w miejscu. Na szczęście jednak deszcz zdaje się ustawać, a w końcu chyba na­wet całkiem przestaje.
Wykorzystujemy okazję i ru­szamy dalej. Trochę skracamy trasę, omijamy Zamek Kąty i je­dziemy prosto na Łaziska, do re­stauracji Urbana. Tutaj kolejny postój i kolejna chwila na odpo­czynek. Z górki obok restauracji wypatrujemy Góry Św. Anny, niełatwo ją dostrzec, ale jest, wi­dzimy ją. Strzelce też już trochę widać. Do końca rajdu niewiele pozostało. Wsiadamy na rowery i pędzimy na Piotrówkę, potem na Gąsiorowice i przez las na Strzelce. W lesie mijamy przydrożny wiatrak, nieodłączny atrybut wy­cieczek Kamieni Szlachetnych, po lewej stronie machamy Szczepankowi i przyglądającemu się nam drewnianemu kościołowi, po czym lądujemy na drodze wlotowej w Strzelcach.
Tutaj zatrzymujemy się, szefostwo grupy przygotowuje się do zabezpieczenia nam przejazdu przez Strzelce i gdy wszyst­ko jest gotowe, ruszamy do triumfalnego wjazdu na strzelecki rynek. Trasę toru­je nam nawet strzelecka po­licja, która w odpowiednim momencie zatrzymuje ruch na głównej ulicy pozwalając przejechać na plac zamkowy, a za nim na za­bytkowy park, gdzie znajdu­je się meta rajdu.
Na miejscu czeka na nas namiot z przygotowanym posiłkiem. Zasiadamy do stołu i delektujemy się bigo­sem. Nie macie pojęcia, jaki bigos może być smaczny. Do tego bułka, kawa, herba­ta i wesoła atmosfera. Teraz wspominamy przebytą dro­gę, przygody, kaprysy pogody i jesteśmy dumni, że dojechaliśmy do celu.
Po posiłku losujemy nagrody. Każdy dostaje coś dla siebie. Nie ma przegranych, wszyscy wygrywa­ją. Losujemy numerki i cieszymy się z wygranej. Po chwili dołącza do nas nieodwołany burmistrz Strzelec i następuje chwila wręczenia dyplo­mów i pucharów. My też dostajemy pamiątkowy dyplom z podziękowa­niem za udział w rajdzie. W sumie i bez tego jesteśmy zadowoleni, tro­chę nawet czujemy, że to my bar­dziej powinniśmy podziękować za możliwość uczestniczenia w rajdzie, w każdym jednak razie wykorzystu­jemy okazję do uściśnięcia dłoni burmistrza – teraz mamy już znajo­mości w strzeleckim ratuszu, jakby co.
Obok naszego namiotu wystawa zabytkowych samochodów. Największe wrażenie robi Ford z 1911 roku. Na chodzie. Jego właściciel oferuje burmistrzowi darmową przejażdżkę po parku. Bur­mistrz wsiada do wozu, a Tomek łapie za korbę. Dwa obroty i stary silnik zaskakuje. Jakby co, to przejażdżka burmistrza udała się dzięki nam.
Po zakończeniu rajdu robimy jeszcze pamiątkowe zdjęcie na tle murów strzeleckiego zamku, po czym zabieramy się w powrotną drogę. Mamy już wyjechać, gdy dostrzegamy, że na ratuszowej wieży ktoś jest, a dzi­siaj przecież można ją chyba zwiedzać.
Podjeżdżamy więc pod ratusz i faktycznie, wieża otwarta, miła pani przy drzwiach wpisuje tylko do pamiątkowej księgi, że na górę wchodzi 5 sztuk z Zawadz­kiego i pniemy się po schodach. Te z kręgu na kręg coraz węższe, na sam koniec trzeba się już prze­ciskać, ale wreszcie wychodzimy na taras widokowy. Pierwszy raz mamy okazję obejrzeć Strzelce Op. z tej perspektywy. Robimy zdjęcia, napawamy się widokami, na północ widać Górę Św. Anny, patrzymy także w drugą stronę, a tutaj dostrzegamy komin hutni­czy z Zawadzkiego – patrzcie, tam jeszcze musimy dziś doje­chać.

W dali majaczy też sylwetka jakiegoś kościoła. To prawdopodobnie Lubecko, ale musimy to jeszcze zweryfikować. Schodzimy z wieży, wsiadamy na rowery i jedziemy do domu. Po drodze za­trzymujemy się przy ko­ściółku w Szczepanku, ale ten niestety zamknięty, od razu przypomina się ko­ścielne wezwanie „Otwórz­cie drzwi Chrystusowi” – no właśnie otwórzcie! Nie­pocieszeni zawracamy i je­dziemy dalej. Po drodze mijamy jeszcze Jemielnicę, później znów Łaziska, po czym w końcu lądujemy u celu. Przejechaliśmy 74 ki­lometry, ale nikt nie czuje zmęczenia, wszyscy w świetnych nastrojach i w takich rozchodzimy się do domów. Do zobaczenia na­stępnym razem.